Αιγάλεω - Προοδευτική: Το "σπάσιμο" της παράδοσης!

Σχέδιο του υπογράφοντα το αφιέρωμα.

Όταν η Προοδευτική ήταν ο... "κακός δαίμων" του City!

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1970 το Αιγάλεω και η γειτονική Προοδευτική Νεολαία Κορυδαλλού (όπως είναι το πλήρες όνομά της) δύο γειτονικές ομάδες από λαϊκές γειτονιές της Αθήνας με πλούσια ιστορία και σπουδαίες επιτυχίες, αγωνίζονταν μαζί στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής Κατηγορίας. Το City είχε ανέλθει (για δεύτερη φορά στα χρονικά, η πρώτη ήταν το 1961) στη μεγάλη κατηγορία το 1965 και τότε διένυε τη «χρυσή» του δεκαετία (1966-1975). Από την άλλη, οι «βυσσινί» του Κορυδαλλού, που για τους παλαιότερους φιλάθλους ήταν ασφαλώς η δεύτερη πιο δημοφιλής ομάδα του Πειραιά μετά τον Ολυμπιακό, είχε (πέραν των 3 συμμετοχών της στο λεγόμενο « Πανελλήνιο Πρωτάθλημα » - προτού καθιερωθεί η Εθνική Κατηγορία) μία σχεδόν συνεχή παρουσία στην Α’ Εθνική, από την ίδρυσή της (περίοδος 1959-60) έως και τη σεζόν 1970-71. Σε συνολικά, δηλαδή, 12 διοργανώσεις, είχαν λείψει μόλις δύο φορές (1963-64 και 1968-69 κατά τις οποίες έπαιξαν στη Β’ Εθνική) αλλά και τις δύο πέτυχαν να επιστρέψουν άμεσα. Μάλιστα το 1964-65 (όταν μας απέκλεισε πολύ δύσκολα στο Κύπελλο με σκορ 3-2, σε αγώνα «νοκ – άουτ» που έγινε στο Νέο Φάληρο) κατέκτησε την 4^η θέση!

Η "μάχη" για τον τίτλο του 'Νότου' (1981)

Αιγάλεω Α.Ο. (1980-81)

Κυριακή 5 Απριλίου 1981: Οι αναμετρήσεις της 31ης ημέρας του πρωταθλήματος.

(Γράφει και σταχυολογεί ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στη δραματική σεζόν 1980-81 και (πιο συγκεκριμένα) στην αδυσώπητη μονομαχία της αγαπημένης μας ομάδας με το συγκρότημα του Α.Σ. Ρόδου, που είχε ως "τρόπαιο" την κατάκτηση της 1ης θέσης του Νότιου Ομίλου στη Β' Εθνική κατηγορία. Μίας θέσης που, ταυτόχρονα, έδινε... διαβατήριο για το 3ο Επαγγελματικό Πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής.

Τίτλος Νότου στη Β' Εθνική (1980-81): Η «μάχη» φουντώνει για τα καλά!

Το Αιγάλεω στο Αγρίνιο (Κυριακή 15.3.1981)

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Μία αναδρομή στη συγκλονιστική αντιπαράθεση μεταξύ της Ρόδου και του Αιγάλεω, με ζητούμενο την άνοδο στο Επαγγελματικό Πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής Κατηγορίας.

Μάρτιος 1981: Το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής κατηγορίας (τότε σε δύο Ομίλους, Νότιο και Βόρειο) έχει μπει στην τελική του ευθεία. Στο «Νότο» τον τίτλο (και το μοναδικό εισιτήριο ανόδου) διεκδικούν με μανία η πλούσια Ρόδος και το μαχητικό Αιγάλεω, που αντιμετωπίζει σαφές οικονομικό πρόβλημα. Οι δύο «μονομάχοι» δεν έχουν καταφέρει ακόμη να αποσπαστούν τόσο πολύ όσο ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης (στο Βορρά) που μετά το αρχικό του «σοκ» (υποβιβάστηκε λόγω υπόθεσης δωροδοκίας) κάνει… «περίπατο». Όμως είναι βέβαιο πως το πρωτάθλημα θα πάει είτε στο «σμαραγδένιο νησί», είτε στο City! Ο Διαγόρας Ρόδου και η Προοδευτική, οι μόνοι που ακολουθούν τους δύο με αξιώσεις, δεν φαίνονται ικανοί να κάνουν την έκπληξη, μπαίνοντας… «σφήνα»!

Δημήτρης Παπαδόπουλος: Ο προπονητής που επανάφερε το Αιγάλεω στην Α2 Ανδρών.

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Χωρίς να έχω την παραμικρή πρόθεση να αδικήσω τους υπόλοιπους προπονητές, πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια από το πόστο της τεχνικής ηγεσίας του City πέρασαν κάποιοι τεχνικοί που δικαιούνται απόλυτα το χαρακτηρισμό του επιτυχημένου. Σε αυτή την πυραμίδα αξιολόγησης, με το… ελεύθερο που ίσως μου δίνει η ιδιότητά μου ως συγγραφέα τηςιστορίας του τμήματος μπάσκετ ανδρών της ομάδας, θα κατατάξω (δίχως παρεξήγηση) τον Θανάση Σκουρτόπουλο (πρόσφατα μάλιστα τον είδα να προσέρχεται -ως θεατής- σε κρίσιμο παιχνίδι στο κλειστό «Σταύρος Βενέτης»), τον Κώστα Σορώτο και φυσικά το Δημήτρη Παπαδόπουλο. Ο τελευταίος πέτυχε κάτι πολύ σημαντικό: Χάρισε στα παιδιά της ομάδας τη ζωντάνια και τη διάθεση να ολοκληρώσουν την τιτάνια προσπάθεια της διετίας που πέρασε και κατάφερε να στείλει ξανά την ομάδα μπάσκετ ανδρών της πόλης μας στα παρκέ της Α2 Ανδρών (Elite League) έπειτα από 15 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο δεν πρέπει εδώ να αγνοηθεί η σπουδαία προσφορά και του Αλέξη Παπαδάτου, που κράτησε τα "ηνία" της ομάδας (με εξαιρετική πορεία) στο φετινό πρώτο γύρο, ενώ την έφτασε και στον τελικό του F-4 Unicef Trophy, αποκλείοντας προηγουμένως τρεις συλλόγους της Α2!

Εξήντα χρόνια πριν: Στο δρόμο για την Α’ Εθνική! (Μέρος 1ο)

Κάτι σαν τα σημερινά Πλέι – Όφ…

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Μετά το Πάσχα θα ολοκληρωθούν τα φετινά Πλέι – Όφ της Σούπερ Λιγκ 2 (δηλαδή της Β’ Εθνικής Κατηγορίας του παρελθόντος) που διεξάγονται μεταξύ των πέντε πρώτων ομάδων από την τελική κατάταξη σε καθένα από τους δύο Ομίλους της Κατηγορίας. Πρόκειται για ένα «μίνι» πρωτάθλημα 10 αγωνιστικών από το οποίο μάλλον ήδη έχουν κριθεί και οι 2 τελικοί πρωταθλητές, πλην συγκλονιστικού απροόπτου. Πριν από 60 ακριβώς χρόνια (1965) μία παρόμοια διαδικασία θα λάμβανε χώρα, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της σεζόν στους τέσσερις (τότε) Ομίλους της Β’ Εθνικής.

Ένα «παπί» που αγαπάμε: «Νοιώθω ευλογημένος από τον Θεό, που είμαι ΑΙΓΑΛΕΩ!»

 

Με αντίπαλο τον αείμνηστο Μητσιμπόνα,
σε αγώνα Κυπέλλου Αιγάλεω - ΠΑΟΚ 1-1 (1989)

Ο βετεράνος διεθνής άσσος Δημήτρης Παπαϊωάννου, μιλάει για όλα.

(Συνέντευξη στο Νίκο Δ. – Θ. Νικολαΐδη)

Αν ρωτήσουμε οποιονδήποτε φίλαθλο (από τους λίγο παλαιότερους της ομάδας μας) τη γνώμη του σχετικά με τον παλαίμαχο, πρώην διεθνή μεσοεπιθετικό του «Σίτι» Δημήτρη Παπαϊωάννου, είναι βέβαιο ότι θα μιλήσει για αυτόν με τα πλέον κολακευτικά λόγια. Όχι μόνο διότι το αγαπημένο «παπί» του Αιγαλιώτικου κόσμου υπήρξε μίας σπάνιας ποιότητας αθλητής, αλλά και για τον εξίσου εξαίρετο χαρακτήρα του! Πραγματικά, ο Δημήτρης είναι ένας εγκάρδιος, έντιμος, ειλικρινής και ευγενής άνθρωπος, μονίμως με το χαμόγελο στα χείλη και που κάθε του κουβέντα έχει πάντα, για τον εκάστοτε συνομιλητή του, μία ιδιαίτερη βαρύτητα. Διότι γνωρίζει πότε θα μιλήσει, τι θα πει και σε ποιον θα απευθυνθεί. Προσωπικά είμαι ευτυχής που με τιμάει με την ειλικρινή του φιλία, εδώ και πολλά χρόνια. Τον ευχαριστώ που ανταποκρίθηκε για αυτή τη συνέντευξη που του ζήτησα. Ας δούμε τι έχει να μας πει.

Σεζόν 1990-91: Αιγαλιώτες στο «Σίτι» και αλλού (τελευταίο).

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Ολοκληρώνουμε σήμερα τα αφιερώματά μας σε παλαιούς Αιγαλιώτες ποδοσφαιριστές, με την αγωνιστική σεζόν 1990-91. Όσον αφορά στις ομάδες Α’ Εθνικής, είχαμε το Γιώργο Αθανασιάδη (όπως και τον Αλβέρτο Παπαδάκη) στον Απόλλωνα Αθήνας, το Χάρη Κοπιτσή στον Πανιώνιο, τους Τάκη Μανδραφλή, Κώστα Μπεχλιβανίδη και Μάριο Μπέλια στον Ιωνικό της Νίκαιας, ενώ ο δυναμικός Στέφανος Παπαθεοδώρου έπαιζε (για 6^ο συνεχόμενο χρόνο) βασικός σέντερ μπακ στη Δόξα Δράμας και ο Καβαλιώτης Γιώργος Καϊτατζής ήταν τώρα στο Λεβαδειακό, ενώ ο Σέρβος Νταβόρ Γιούρισιτς στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (που μόλις είχε υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική). Ο γκολκίπερ Φάνης Κοφινάς και ο Τάκης Καραγκιοζόπουλος έπαιζαν στην Α.Ε.Κ. 

Αιγάλεω και Αιγαλιώτες (1989-90)

Το Αιγάλεω στην Καλαμάτα (Κυριακή 3.9.1989)

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Η ανασκόπησή μας συνεχίζεται με την αγωνιστική περίοδο 1989-90, όταν η Π.Α.Ε. Αιγάλεω μετείχε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής (όμιλος Νότου). Μετά τις εξαιρετικές εμφανίσεις του «Σίτι» που προηγήθηκαν στον όμιλο του Κυπέλλου Ελλάδας (μεταξύ των οποίων η ισοπαλία 1-1, με τον Π.Α.Ο.Κ. στο Αιγάλεω), η ομάδα μετέβη στην Καλαμάτα για ένα φιλικό παιχνίδι ανθρωπιστικού χαρακτήρα και αντίπαλο την τοπική ομάδα. Τον αγώνα μάλιστα, που έγινε μπροστά σε 700 θεατές, διαιτήτευσε ο Χρήστος Κολοκυθάς. 

Αγωνιστική χρονιά 1988-89: Που έπαιζαν Αιγαλιώτες.

Την Αγία Ελεούσα προπονούσε ο αλησμόνητος
Ζάχος Λυκουρίνος.

(Του Νίκου Δ. – Θ. Νικολαΐδη)

Συνεχίζουμε τις αναδρομές σε παλαιά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της δεκαετίας του ’80, «ανιχνεύοντας» την παρουσία Αιγαλιωτών παικτών. Τη σεζόν 1988-89 στις τοπικές διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Αθηνών πήραν μέρος ο Διαγόρας Δρυοπιδέων, ο Θεμιστοκλής, ο Ζέφυρος κι ο Ορφέας.

Στο Διαγόρα ο οποίος είχε και την καλύτερη εμφάνιση στην Α’ Κατηγορία, προπονούσε ο παλαίμαχος πρώην αμυντικός της Α.Ε.Κ. και του Πανιωνίου, Γιώργος Καλογερόπουλος. Στο δυναμικό της ομάδας ανήκαν ο αείμνηστος οπισθοφύλακας Δημήτρης Παπαϊωάννου και ο δεξιός εξτρέμ Στέλιος Αναστασιάδης (τέως στελέχη του Αιγάλεω), οι επίσης βετεράνοι Κώστας Χίος (μπακ), Γιαννούλης Βέρρας (ηγετικός μέσος) όπως και οι 15χρονοι ταλαντούχοι επιθετικοί άσσοι Κώστας Ζαμπέτας και Θοδωρής Κολοκοτρώνης, που τότε πήραν το «βάπτισμα του πυρός»! Στο Θεμιστοκλή συναντάμε τον έμπειρο Πέτρο Ανταλή, στο Ζέφυρο τον παλαίμαχο Περιστεριώτη άσσο Χρήστο Πάτση, το νεαρό Γιάννη Σάμιο (σήμερα ηγετικό μέλος του Δ.Σ. των βετεράνων του Αιγάλεω Α.Ο.) και το Βαγγέλη Κουρεντζή (που αργότερα ανέλαβε και τα διοικητικά ηνία της ομάδας), ενώ στον Ορφέα έπαιξαν μεταξύ άλλων, ο Θεόφιλος Τσοκανής (στη συνέχεια πρόεδρος του Θεμιστοκλή) και οι νεαροί αμυντικοί Παναγιώτης Πετρόπουλος (με μεγάλη εξέλιξη, αφού διατέλεσε αρχηγός του Αιγάλεω επί σειρά ετών) και Γιάννης Ρίζος.

1987: Τι απέγιναν οι άσσοι του Αιγάλεω Σίτι;

Μία αναδρομή στην αγωνιστική καριέρα των παικτών που αγαπήσαμε!

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Το 1987 ήταν μία κομβική χρονιά στην ιστορία της αγαπημένης μας ομάδας. Σαράντα χρόνια από την ίδρυσή του, το θρυλικό «Αιγάλεω Σίτι» των δεκαετιών του ’50, του ’60 και του ’70 με τις τόσες σπουδαίες επιτυχίες και μία πληθώρα εξαιρετικών ποδοσφαιριστών που είχαν αναδειχτεί από τις τάξεις του, ήταν πλέον υποχρεωμένο για πρώτη φορά στα χρονικά, να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής κατηγορίας!

Όσα είχαν προηγηθεί την τριετία 1984 – 1986 είναι γνωστά στους παλαιότερους φιλάθλους μας. Κάποια στιγμή πρόκειται, με το «ψυχρό» μάτι που εξασφαλίζει η χρονική απόσταση, να επιχειρήσουμε μία απόδοση των (όποιων) ευθυνών, για εκείνο το μοιραίο «κατρακύλισμα». Δεν είναι –ακόμη- της παρούσας στιγμής. Προς το παρόν θα ασχοληθούμε με αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο (1987-88), θυμίζοντας τις μεγάλες μορφές των άσσων του συλλόγου μας που τότε ήταν ακόμη στην ενεργό δράση. Αλλά θα «ανακαλύψουμε» μαζί και τους… «νεοσσούς» του City, που τότε άνοιγαν τα ποδοσφαιρικά τους φτερά!

Πένθος στο ελληνικό ποδόσφαιρο: "Έφυγε" σήμερα το πρωί ο Δημήτρης Γράφας.

Ο Δημήτρης Γράφας (2ος από αριστερά, κάτω)
με τους συμπαίκτες του στο Αιγάλεω (1964).

 (Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Θλίψη στο Αιγάλεω όπως και σε όλο το χώρο του ποδοσφαίρου προκαλεί η είδηση για το θάνατο του παλαιού διεθνή επιθετικού άσου αλλά και προπονητή, Δημήτρη Γράφα, σε ηλικία 87 ετών. Το θλιβερό νέο γνωστοποίησε σήμερα το πρωί προς τον φίλο μας δημοσιογράφο κ. Δημήτρη Τσακίρη, ο γιος του, γνωστός προπονητής κ. Θωμάς Γράφας που έχει θητεύσει αρκετές φορές στην τεχνική ηγεσία του Αιγάλεω.

Ο Δημήτρης Γράφας γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου του 1937 στην Αθήνα και ξεκίνησε τον αθλητισμό (ως δεξιός επιθετικός) από την ομάδα της πόλης μας με την οποία έφτασε έως και την Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών (1954). Την τριετία 1953-1956 πήρε μέρος σε 41 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και πέτυχε 6 τέρματα. Το άστρο του είχε ανατείλει!

Ξεκίνημα με Α.Ε.Κ. στο Αιγάλεω!

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Το 20^ο Πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής Κατηγορίας εκίνησε την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου του 1978 με προσδοκίες πολλών ομάδων (που είχαν ενισχυθεί στις μετεγγραφές) για διάκριση, αλλά και με παράπονα των φιλάθλων για την αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων. Η «πρεμιέρα» δεν επιφύλαξε ιδιαίτερες εκπλήξεις και τα αποτελέσματα που σημειώθηκαν στα εννέα γήπεδα ήταν –λίγο ως πολύ- αναμενόμενα. Η «πρωτάρα» Ρόδος ηττήθηκε στην έδρα της από το φιλόδοξο Άρη (2-1), ενώ αίσθηση έκανε η επιτυχία του Εθνικού Πειραιώς στην Καστοριά. Η Πειραϊκή ομάδα έχοντας για πρώτη φορά κάτω από τα δοκάρια της τον πανύψηλο Αιγαλιώτη τερματοφύλακα Γιώργο Μουκέα (ο οποίος αποκτήθηκε από τον Παναρκαδικό) επικράτησε στο «ξερό» γήπεδο και νίκησε 1-0 χάρις σε τέρμα του βετεράνου (πρώην «ερυθρόλευκου») Βασίλη Σιώκου (13’). 

Η «πικρή» αγωνιστική σεζόν 1978-79 (Α’ Εθνική κατηγορία).

    Αιγάλεω (1978-79)

Από την πλούσια ιστορία του Αιγάλεω Α.Ο.

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Μέρος 1^ο: Καλοκαίρι 1978.

Στις 4 Ιουνίου του 1978 έλαβε χώρα ο Τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας, μεταξύ της ήδη πρωταθλήτριας Α.Ε.Κ. και του δεύτερου στην τελική κατάταξη της Α’ Εθνικής, του Π.Α.Ο.Κ.

21 χρόνια δίχως το 'Λάμπη' Σεραφείδη

 (Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Σήμερα 20 Αυγούστου, συμπληρώνονται 21 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο Χαράλαμπος («Λάμπης») Σεραφείδης, μία παλιά. εμβληματική ποδοσφαιρική μορφή των δεκαετιών του ’50 και του ’60, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών.

Γεννημένος στο Αιγάλεω το 1929, ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο από την τοπική ιστορική ομάδα της Αθλητικής Ένωσης Ιεράπολης, ως ακραίος (αριστερός) επιθετικός. Πολύ νέος (μόλις 17 ετών) μεταγράφηκε στην Α.Ε.Κ., στην οποία έπαιξε μόνο για μία σεζόν, ενώ τη μεγάλη του καριέρα την έκανε, ακολούθως, στον ισχυρό Απόλλωνα Αθηνών (1950 – 1963). Ήταν διεθνής στην Εθνική ομάδα των Ανδρών επί μία ολόκληρη 10ετία (1950 – 1960) έχοντας καταγράψει 12 επίσημες συμμετοχές και έχοντας επιτύχει 3 τέρματα. Ο κατά έξι έτη μικρότερος αδελφός του, ο διεθνής τερματοφύλακας Στέλιος Σεραφείδης (1935-2022) είχε αρχικά υπογράψει αθλητικό δελτίο όπως κι ο Λάμπης, στο Αιγάλεω αλλά αγωνιζόταν με την Προοδευτική Νεολαία Αιγάλεω. Έπαιξε κι αυτός στην Α.Ε.Κ., πολύ περισσότερα όμως χρόνια. Τα δύο αδέλφια υπέγραψαν προηγουμένως στον Απόλλωνα, στο πλαίσιο της μετεγγραφής του Γιώργου Καραμπαλίκη στο «Σίτι» (με τη μέθοδο της ανταλλαγής).

Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ο Λάμπης στράφηκε σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως προπονητής ποδοσφαίρου. Η μεγαλύτερη επιτυχία του καταγράφηκε την περίοδο 1976-77, όταν οδήγησε το Αιγάλεω στην κατάκτηση του τίτλου στη Β΄ Εθνική (Νότιου Ομίλου) και του χάρισε την επιστροφή στη μεγάλη Α' Εθνική κατηγορία (φώτο, αριστερά). Στον «πάγκο» του Αιγάλεω όμως βρέθηκε και τρία χρόνια μετά (τη σεζόν 1979-80) αντικαθιστώντας το Νταν Γεωργιάδη. Ο Λάμπης Σεραφείδης τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε κάποια προβλήματα με την υγεία του, λόγω των οποίων και απεβίωσε στις 20 Αυγούστου του 2003.

Πένθος στην Ιεράπολη: «Έφυγε» ο Σταύρος Τσεμπερλής.

(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)

Θλίψη στην ομάδα της Ιεράπολεως και σε ολόκληρη της κοινωνία του Αιγάλεω σκόρπισε η είδηση του πρόσφατου θανάτου του παλαιού ποδοσφαιριστή Σταύρου Τσεμπερλή (φώτο) που έφυγε από τη ζωή στα 86 του χρόνια, την Κυριακή 16 Ιουνίου. Ο εκλιπών υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ιστορικού συλλόγου της Ιεραπόλεως, στον οποίο αγωνίστηκε ως επιτελικός μέσος επί σειρά ετών κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ‘60, όπως άλλωστε και  τα δύο του αδέλφια (ή/κ ξαδέλφια), ο Γιάννης (τερματοφύλακας) και ο Βασίλης. Γιος του Δημήτρη Τσεμπερλή και της Αργυρώς (το γένος Χριστοφή), ο Σταύρος γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1938. Παιδί της κατοχής, ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στις πολλές αλάνες του «Πυριτιδοποιείου» (όπως τότε ονομαζόταν το Αιγάλεω) και έδειξε από πολύ μικρός το πλούσιο ταλέντο του.

Στέλεχος της σπουδαίας ομάδας της Ιεράπολης, είχε -κατά καιρούς- συμπαίκτες τους Κώστα Κιούρκο, Σταύρο Βενέτη, Αθανάσιο Αγγελή, Γιώργο Σεμερτζόγλου, Νίκο Ενεπεκίδη, Παναγιώτη Χατζηπολυχρόνη, Τάκη Προδρόμου, Καρβελά, Τριανταφύλλου, Ναύτη, Γκιόκα, Δημητριάδη, Αδίκογλου, Νικηταρά, Νίκο Τσιαμπουρή  κ.α.

Μεταξύ των προπονητών με τους οποίους συνεργάστηκε ήταν ο Στ. Βάζος και ο Νίκος Μπαϊρακτάρης.

Το Δ.Σ. και όλα τα μέλη του Συνδέσμου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών, Αθλητών και Παραγόντων (ΣΥ.ΒΕ.Π.Α.Π.) του Αιγάλεω Α.Ο. εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στους οικείους του και εύχονται καλή Ανάπαυση στην ψυχή του.

• Ευχαριστίες στους εκλεκτούς φίλους κ.κ. Νίκο Λιβανό και Γιάννη Πανταζή, για την πολύτιμη βοήθειά τους σε αυτό το αφιέρωμα.

Ο πικρός υποβιβασμός του 1979 και οι ελπίδες του 2000

Αιγάλεω Α.Ο. (1978-79)

Σαν σήμερα, από την πλούσια ιστορία του Αιγάλεω Α.Ο.

(Γράφει ο Νίκος Δ. - Θ. Νικολαΐδης)

Την περίοδο 1978-79 το Αιγάλεω έπαιζε για δεύτερη συνεχή χρονιά στην Α'  Εθνική. Και ενώ το 1978 κατάφερε να τερματίσει στην πολύ τιμητική (για "νεοφώτιστη" ομάδα) 11η θέση, την επόμενη χρονιά τα... μούσκεψε, όπως λέμε. Ο πρώτος γύρος των αγώνων ήταν αποκαρδιωτικός, με πολλές εκτός έδρας ήττες αλλά και οδυνηρές συντριβές. Με το κλείσιμο του γύρου πάντως, το Αιγάλεω νικώντας εντός έδρας την Καβάλα με καθαρό σκορ (3-0) έδωσε υποσχέσεις για κάτι καλύτερο στα παιχνίδια ρεβάνς. Έτσι και έγινε. Με νέο προπονητή τον Τάκη Μαρκόπουλο, που ενέπνευσε την πίστη στους ποδοσφαιριστές του, το Σίτι σιγά - σιγά ανέκαμψε, φτάνοντας σε ένα εξαιρετικό αήττητο "σερί", απέσπασε δύο ισοπαλίες εκτός έδρας και τρεις αγώνες πριν το τέλος είχε αποκτήσει διαφορά ασφαλείας (3 βαθμών) από την προ-τελευταία της βαθμολογίας Παναχαϊκή. Εκεί κάπου όμως, χάθηκαν τα πάντα! Με μόνο έναν βαθμό κερδισμένο από την 32η έως και την 34η (τελευταία) αγωνιστική, το όνειρο της παραμονής μετατράπηκε σε εφιάλτη! Όλα κρίθηκαν στην τελευταία αναμέτρηση του Σταδίου της Καβάλας, την Κυριακή 3 Ιουνίου 1979.