(Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης)
Χωρίς
να έχω την παραμικρή πρόθεση να αδικήσω τους υπόλοιπους προπονητές, πιστεύω ότι
τα τελευταία χρόνια από το πόστο της τεχνικής ηγεσίας του City πέρασαν κάποιοι τεχνικοί που δικαιούνται απόλυτα το χαρακτηρισμό του επιτυχημένου. Σε αυτή την πυραμίδα
αξιολόγησης, με το… ελεύθερο που ίσως μου δίνει η ιδιότητά μου ως συγγραφέα τηςιστορίας του τμήματος μπάσκετ ανδρών της ομάδας, θα κατατάξω (δίχως παρεξήγηση)
τον Θανάση Σκουρτόπουλο (πρόσφατα μάλιστα τον είδα να
προσέρχεται -ως θεατής- σε κρίσιμο παιχνίδι στο κλειστό «Σταύρος Βενέτης»),
τον Κώστα Σορώτο και φυσικά το Δημήτρη Παπαδόπουλο. Ο τελευταίος πέτυχε κάτι πολύ
σημαντικό: Χάρισε στα παιδιά της ομάδας τη ζωντάνια και τη διάθεση να
ολοκληρώσουν την τιτάνια προσπάθεια της διετίας που πέρασε και κατάφερε να
στείλει ξανά την ομάδα μπάσκετ ανδρών της πόλης μας στα παρκέ της Α2 Ανδρών (Elite League) έπειτα από 15 ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο δεν πρέπει εδώ να αγνοηθεί η σπουδαία προσφορά και του Αλέξη Παπαδάτου, που κράτησε τα "ηνία" της ομάδας (με εξαιρετική πορεία) στο φετινό πρώτο γύρο, ενώ την έφτασε και στον τελικό του F-4 Unicef Trophy, αποκλείοντας προηγουμένως τρεις συλλόγους της Α2!
.webp)