 |
| Ο Χρήστος (δεξιά) κι εγώ σε αγώνα του City |
Η σημερινή μέρα, που συμπτωματικά συνέπεσε με την 8η επέτειο από την παρουσίαση του τελευταίου μου βιβλίου για το Αιγάλεω, ξεκίνησε πολύ άσχημα... Το πρωί μου τηλεφώνησε ο παλαίμαχος αθλητικογράφος και εκλεκτός μου φίλος κ. Γιώργος Ζουρίδης και συντετριμμένος με πληροφόρησε για την απώλεια του Χρήστου μας (Κωνσταντακόπουλου) που έφυγε σήμερα τόσο πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 61 ετών (τα οποία είχε "κλείσει" στις αρχές Φεβρουαρίου). Την Τρίτη το βράδυ, μου ανάφερε με συγκίνηση ο κ. Γιώργος, πως ο Χρήστος, ενώ είχαν μιλήσει ήδη τηλεφωνικά πριν από μερικές ώρες, τον ξαναπήρε λέγοντας του ότι "μπορεί και να μη μιλήσουμε ξανά..." ίσως διαισθανόμενος το μοιραίο τέλος...
Μία εμβληματική φωνή σίγησε...
Εδώ όμως, δεν πρόκειται απλώς για το "φευγιό" ενός ακόμη φίλου (είναι ο τρίτος που χάνω τους τελευταίους μήνες...) ή φιλάθλου της ομάδας του Αιγάλεω. Με το θάνατο του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου ουσιαστικά σβήνει για πάντα η συνεπής, δημοσιογραφική πένα ενός ανθρώπου που πέραν των επαγγελματικών του υποχρεώσεων (όταν αρθρογραφούσε, επί δεκαετίες, στις δύο μεγαλύτερες αθλητικές εφημερίδες της χώρας) έβαζε σε σημείο σαφές για τον αναγνώστη, το συναισθηματικό του κόσμο και τη λατρεία του, τόσο για το ποδόσφαιρο, όσο και για το Αιγάλεω.