Με γκολ του Χάσταλη στο 39’!

Αιγάλεω Α.Ο. (Α' Εθνική, σεζόν 1973-74)

(Μέρος 2^ο)

Γράφει ο Νίκος Δ. – Θ. Νικολαΐδης.

Τη σεζόν 1975-76 το Αιγάλεω βρέθηκε ξαφνικά στη Β’ Εθνική, έπειτα από μία ολόκληρη δεκαετία (1965-1975) που δίκαια αναγνωρίζεται ως η «χρυσή» περίοδος της ομάδας στη μεγάλη κατηγορία. Ύστερα από μία σειρά λαμπρών επιτυχιών, ο σύλλογος υποχρεώθηκε να «πληρώσει το μάρμαρο», όπως λέμε, εξαιτίας μίας ανερμάτιστης και πρόχειρα σχεδιασμένης αναδιάρθρωσης, που εφάρμοσε η αθλητική ηγεσία της μεταπολίτευσης και που είχε ως αποτέλεσμα, με τη λήξη της περιόδου 1975, πέντε από τα συνολικά 18 σωματεία της Α’ Εθνικής (Ολυμπιακός Βόλου, Αιγάλεω, Καβάλα, Καλαμάτα και Λάρισα) να υποβιβαστούν στη δεύτερη κατηγορία! Ήταν ένα γεγονός που ουδέποτε είχε συμβεί στο παρελθόν και που, φυσικά, δεν επαναλήφθηκε έκτοτε. Αιτία για αυτή την πρωτοφανή «σφαγή» ήταν η πρόθεση της Πολιτείας να μειώσει κατά δύο, τον αριθμό των ομάδων στην Α’ Εθνική, τις οποίες και έκανε 16. Ωστόσο ο αριθμός αυτός διατηρήθηκε μόλις για μία χρονιά (1975-76) με τη λήξη της οποίας ουδείς υποβιβάστηκε (τη «γλύτωσαν» έτσι, οι δύο ουραγοί Παναιτωλικός και Πανσερραϊκός, οι οποίοι διέθεταν «άκρες» στην κυβέρνηση, ούτως ή άλλως, αν σκεφτούμε ότι πρωθυπουργός της χώρας ήταν τότε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που καταγόταν από την Πρώτη Σερρών και υπουργός της δικαιοσύνης ο Αιτωλοακαρνάνας Γεώργιος Σταμάτης).

Η Β’ Εθνική των 2 Ομίλων.

Παράλληλα με τη μείωση των ομάδων στην Α’ Εθνική, αντίστοιχη μείωση εφαρμόστηκε και στη Β’ Εθνική με τη λήξη της σεζόν 1974-75. Από τις 60 συνολικά ομάδες της κατηγορίας αυτής (χωρισμένες σε τρεις Ομίλους των 20) θα συμμετείχαν τη νέα σεζόν μόλις σαράντα (μεταξύ των οποίων οι 5 υποβιβασμένες της Α’ Εθνικής) που θα μοιράζονταν (με σαφή γεωγραφικά κριτήρια) σε δύο Ομίλους («Νότου» και «Βορρά», από 20 ομάδες έκαστος). Το Αιγάλεω, όπως και η Καλαμάτα, τοποθετήθηκαν στο «Νότιο» Όμιλο μαζί με 18 ακόμη συλλόγους. Αυτό το σύστημα αποδείχθηκε αρκετά λειτουργικό, με αποτέλεσμα να ισχύσει το ίδιο για οκτώ συνεχόμενα έτη, δηλαδή μέχρι και την περίοδο 1982-83, με τη λήξη της οποίας η Β’ Εθνική απέκτησε πανελλήνιο χαρακτήρα (ως ενιαία δηλαδή κατηγορία) με 20 ομάδες. Αλλά ας γυρίσουμε στο καλοκαίρι του 1976…

Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά…

Η πρώτη εκείνη χρονιά του Αιγάλεω στη Β’ Εθνική, ύστερα από τόσα συνεχόμενα έτη στην Α’, ήταν, τουλάχιστον από πλευράς προσαρμογής στα νέα δεδομένα, αρκετά δύσκολη. Αφ’ ενός υπήρχε ο απόηχος μίας μεγάλης απογοήτευσης και μίας έντονης διοικητικής αναταραχής, λόγω των συνθηκών που οδήγησαν στον υποβιβασμό. Από την άλλη, υπήρχαν προβλήματα αγωνιστικά, αλλά και οικονομικά, αφού ουδέποτε το Αιγάλεω διέθετε αυτάρκεια σε αυτό τον τομέα. Παρόλα αυτά, το ξεκίνημα υπήρξε ενθαρρυντικό, καθώς στην ‘πρεμιέρα’ του πρωταθλήματος το Αιγάλεω υποδέχτηκε τον φιλόδοξο ΟΦΗ (που τελικά πήρε τον τίτλο) και τον νίκησε μάλλον εύκολα με σκορ 2-0, ενθουσιάζοντας το φίλαθλο κόσμο. Εν συνεχεία, όμως, η απόδοση της ομάδας κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, τερματίζοντας στην (όχι τιμητική για το τότε Αιγάλεω) 4^η θέση. Μετά την ολοκλήρωση της σεζόν, το Χρήστο Κανελλόπουλο διαδέχθηκε στην προεδρία του Δ.Σ. ο Γιώργος Καραμπατέας, ενώ ο βετεράνος Αιγαλιώτης άσσος Χαράλαμπος (Λάμπης) Σεραφείδης, ανέλαβε προπονητής, στη θέση του γυμναστή Χρήστου Μητσιώνη. Με το που πήρε τα ηνία του συλλόγου ο Καραμπατέας, ξεκαθάρισε προς κάθε κατεύθυνση ότι ήταν αποφασισμένος να επαναφέρει το Αιγάλεω στη «φυσική» του θέση, την Α’ Εθνική.

Οι (αρκετοί) «μνηστήρες» του τίτλου.

Εκτός του Αιγάλεω, υπήρχαν ακόμη 3-4 ομάδες που είχαν θέσει τον ίδιο στόχο, δηλαδή την κατάκτηση της πρωτιάς στο Νότιο Όμιλο. Ήταν η Προοδευτική, η Ρόδος και ο εκπληκτικός Παναρκαδικός, που ήταν 2^ος, πίσω από τον πρωταθλητή ΟΦΗ, την προηγούμενη χρονιά. Μία ακόμη ομάδα, η Κόρινθος, που τα είχε πάει μέτρια τη σεζόν 1975-76, τερματίζοντας 9^η, αλλά που τώρα είχε ενισχυθεί με έμπειρους παίκτες, έμελλε να αναδειχτεί και αυτή, σε έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές της νέας χρονιάς.

Το… αουτσάιντερ!

Υπήρχε επίσης, μία ομάδα – αίνιγμα: ο Ορφέας Αιγάλεω, η δεύτερη ομάδα της πόλης μας είχε επίσης γυρίσει στη Β’ Εθνική τον Ιούνιο του 1975, για μία δεύτερη διετία, επαναλαμβάνοντας το επίτευγμα του 1971, όταν, μέσω αγώνων κατάταξης και τότε, μεταξύ πρωταθλητών τοπικών Ενώσεων και για πρώτη φορά στην ιστορία του, είχε καταφέρει να εισέλθει στο δεύτερο τη τάξει ελληνικό πρωτάθλημα. Η ομάδα αυτή, δημιούργημα συγχώνευσης τριών άλλων τοπικών συλλόγων (Ιεράπολις, Ολυμπιάδα και Άμυνα) εν έτει 1968, έφερε τιμητικά το όνομα του τότε διορισμένου δημάρχου Ορφέα Τζανετόπουλου, που αν μη τι άλλο, στεκόταν συνεχώς στο πλευρό του. Αποτελούσε όμως, ένα ερωτηματικό ο Ορφέας Αιγάλεω, καθώς συχνά παρουσίαζε μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοσή του, σε σημείο που φαινόταν ικανός για κάθε αποτέλεσμα, θετικό ή αρνητικό, είτε έπαιζε στο δημοτικό γήπεδο Αιγάλεω (με ολιγάριθμο, αλλά καθαρά δικό του κόσμο να τον ενισχύει φανατικά), είτε μακριά από αυτό. Σε αντίθεση με την προηγούμενη παρουσία του στη Β’ Εθνική (τη διετία 1971-72, 1972-73) τώρα ο Ορφέας θα έβρισκε για πρώτη φορά στα χρονικά, απέναντί του το Αιγάλεω! Μάλιστα τη σεζόν 1975-76, που τερμάτισε στη 13^η θέση, ο Ορφέας επικράτησε και στα δύο παιχνίδια, προκαλώντας ιδιαίτερη αίσθηση στην τοπική μας κοινωνία.